شفاعت عظیم

شفاعت از اساسی‌ترین اعتقادات موجود در شیعه است و در قرآن، روایات و بسیاری از ادعیه و زیارات، بدان اشاره شده است. شفاعت، مقامی رفیع از جانب خداوند متعال است که به اولیای الهی و مومنان اعطا می‌کند و این افراد در صحرای محشر، می‌توانند دست اطرافیان خود را بگیرند و آنان را از عذاب نجات داده و یا به درجات بالاتری از بهشت برسانند. یکی از والاترین سطوح مقام شفاعت، شفاعت امام حسین (ع) است. خداوند این مقام را بدین جهت برای آن حضرت در نظر گرفته است که بزرگترین مصیبت اسلام در حقشان رخ داده است. بطوریکه روایات بسیاری در شیعه نقل شده است که عزادار و گریه کننده برای امام حسین (ع)، شامل شفاعت ایشان خواهد شد. اما چه دلیلی بر وجود شفاعت وجود دارد؟ فلسفه شفاعت کردن در چیست؟ و آیا شفاعت، مخالف با برخی آیات قرآن است؟ آیا هرکس برای امام حسین (ع) گریه کند، تمام گناهانش ریخته می‌شود؟ برای یافتن پرسش‌های خود، پرونده زیر را مطالعه فرمایید.

قرآن و امام حسین (ع)

اهل بیت رسول خدا (ع) مصداق و تعبیر حقیقی بسیاری از آیات قرآن کریم هستند و در جای جای آن، به آن‌ها اشاره شده است. در مورد امام حسین (ع) و شهادت آن حضرت نیز، اشارات زیادی در قرآن آمده است. رسول خدا (ص) در طول زندگی خویش بارها مردم را از فاجعۀ شهادت امام حسین (ع) مطلع کردند و به آن‌ها هشدار دادند. امام حسین (ع) سیره و سبک زندگی خود را مطابق با قرآن کریم قرار دادند و الگویی حقیقی برای مسلمانان و مؤمنان بودند.

وقتی امام حسن (ع) امامِ سیدالشهدا (ع) بودند

پیامبر اسلام (ص) همواره در روایاتشان، امام حسن و امام حسین علیهماالسلام را با هم مورد خطاب قرار می دادند. در یکی از خطابه هایشان می فرمایند: «حسن (ع) و حسین (ع) امام هستند، خواه قیام کنند یا بنشینند.» در تاریخ هم دو اتفاق تاریخی مهم «صلح امام حسن (ع)» و «واقعه عاشورا» با یکدیگر پیوندی ناگسستنی دارند. در این پرونده به گوشه هایی از زندگانی امام حسن (ع) می پردازیم.

نگاهی دوباره به عزاداری امام حسین (ع)

در میان اعصار و قرون مختلف، هزاران نماد و آیین و رسومات و مناسک وجود داشته است. آیین‌هایی که هم بعضاً دارای فلسفه‌های عمیق بوده و هم زیبایی‌ها و جذابیت‌های ظاهری داشته‌اند. اما تعداد بسیار اندکی از این آیین‌ها در گذر زمان زنده مانده‌اند. از میان اندک آیین‌های زنده، آیین‌های بسیار معدودی را می‌توان دید که در گذر تاریخ هر روز پررنگ‌تر از دیروز شده باشند. از این میان عزاداری امام حسین علیه‌السلام تنها آیینی است که علی رغم انواع مخالفت‌های شدید در اعصار و قرون مختلف روز به روز پر تلألوتر گشته و کمیّت و کیفیت بالاتری یافته است. عزاداری یک فرهنگ قومی و مراسم مذهبی صرف نیست. عزاداری بر سیدالشهدا (ع) عبادتی است که از عمق وجود انسان ها می‌جوشد. هم به تنهایی هدف است و هم وسیله نیل به اهداف بلند دیگر. هم عملی عبادی است و هم عجین است به رسومات مختلف قومی و فرهنگی. هم عملی اجتماعی است و هم عبادتی فردی. هم فعل قلب است و هم همه اعضا و جوارح انسان را به بندگی خدا دعوت می کند. پرداختن به جنبه های مختلف عزاداری کاری بس دشوار و زمانبر است. در این پرونده کوشیده‌ایم به قدر جرعه‌ای به برخی ابعاد این آیین مهم عبادی بپردازیم.

کتاب «پس از پنجاه سال»،‌ نَه روایت زندگی حسین (ع)، بلکه تحلیل و علت شناسی عاشوراست که به قلم توانمند و شیوای سید جعفر شهیدی در سال 1330 نگاشته شده است. دکتر شهیدی، در بررسی تاریخی حرکت امام حسین، دیدگاه اجتماعی را تبیین می کنند.


بررسی فلسفه حرکت امام حسین (ع) به سمت کربلا و علم ایشان به شهادتشان، مسئله‌ای پراختلاف در بین علمای شیعه بوده است و بزرگان بسیاری در مورد آن سخن گفته‌اند. شهید مطهری و آقای صالحی نجف آبادی، از جمله افرادی هستند که نظرهای مهمی در این باره داده‌اند و نظریه هرکدام از این دو نفر، طرفداران خاص خودشان را دارد. در این یادداشت به بررسی اختلاف بین این دو نظر در باب علم امام می پردازیم.


 هیچ‌کس مجاز نیست عمل حج را نیمه‌تمام رها کند و اگر کسی احرام ببندد بر او واجب است تا پایان کار اعمال را انجام دهد و تنها در موارد خاصی هست که می‌شود حج را تبدیل به عمره کرد .

 امام (ع) در مقام انجام دادن اعمال حج نبوده است تا بخواهد برای سفر به کربلا حج خود را کنار بگذارد وآنرا نیمه‌تمام رها کند.برای بیان اهمیت قیام امام حسین (ع) نیاز به‌ توجیهات این‌چنینی نیست، بلکه بیان حقیقت همیشه با وجدان‌های پاک سازگارتر است و اگر واقعیات قیام عاشورا همان‌طور که بوده بیان شود مردم بیشتر تحت تأثیر قرار خواهند گرفت.

 

با بررسی کتاب‌های تفسیر و تاریخ و روایات، روشن می‌شود که این گفتار، به شیعه اختصاص ندارد بلکه می‌تواند گفت: همه محققان مسلمان، از تمام گروه‌های اسلامی بر این مسئله، اتفاق نظر دارند و همه در آثار خود و در تفاسیر بدان اشاره کرده اند ...

چرا خداوند به دشمنان خود اجازۀ تسلط بر اولیای دین را داده است؟ شخصی همین سؤال را از حسین بن روح یکی از نایبان خاص امام زمان پرسید . او پاسخ گفت....

دیگربار عاشورا رسید و چشم زمین و زمان همراه باجان و دل آدمیان به عزای حسین (ع) ویارانش اشک‌بار شد... گریه کردن رفتاری است که از دم‌صبح ازل تا آخر شام ابد همراه و همزاد انسان است. خشم، درد، درماندگی، سوگ، اندوه، شادی و شعف گریه را برمی‌انگیزد و گوهرهای اشک را از چشم‌های ما فرومی‌بارند.

  مراسم عزاداری دهه دوم ماه محرم با حضور قائم مقام نماینده ولی‌فقیه در امور اهل‌سنت استان هرمزگان در این دفتر برگزار شد. 

 

تعداد ماه‌ها نزد خداوند در کتاب الهی، از آن روز که آسمان‌ها و زمین را آفریده، دوازده ماه است؛ که چهار ماه از آن، ماه حرام است؛ این، آیین ثابت و پابرجاست. بنابراین در این ماه‌ها به خود ستم نکنید و-به هنگام نبرد- با مشرکان، دسته‌جمعی پیکار کنید، همان‌گونه که آن‌ها دسته‌جمعی با شما پیکار می­کنند؛ و بدانید خداوند با پرهیزگاران است


حدیث منزلت، یکی از روایت هایی است که از طرف رسول خدا (ص) در شان امام علی (ع) بیان شده است. این روایت بیانگر جایگاه و نقش امیرالمومنین (ع) نسبت به رسول خداست. 
تشابه میان امیرالمومنین (ع) و هارون، در همه جهات بجز پیامبری بوده است و حتی نام فرزندان امام علی (ع) نیز از نام فرزندان هارون گرفته شده است.

این مقاله قسمتی از پرونده «پدرانه؛ پرونده امیرالمومنین و امام حسین (ع)» است.


روایات متعددی در باب زیارت قبر ائمه بزرگوار (ع) آمده است و از شیعیان خواسته‌اند که به زیارت قبور مطهر آن‌ها بروند و تاکیدات فراوانی در این‌باره شده است. از جمله آن‌ها، زیارت قبر امام حسین (ع) است که روایات کم نظیری در باب ثواب آن بیان شده است.
ولی در یکی از روایات اشاره شده است که زیارت قبر امام رضا (ع) بالاتر از زیارت قبر امام حسین (ع) است.
در این مقاله به بررسی این روایت می‌پردازیم و بیان می‌کنیم چرا این روایت گفته شده است

فراموشی رمز عبور

ایمیل خود را وارد کنید

×
ارتباط با ما

پیام های خود را از این طریق برای ما ارسال نمایید.

×