سایت کرب و بلا - سایت تخصصی امام حسین علیه السلام


جستجوی حقایق در سایه روشن تاریخ

از واقعه عاشورا، 1375 سال می‌گذرد و چهره‌های متفاوتی از آن باقی مانده و شرایط طوری است که برای بدست آوردن حقیقت باید پژوهش کرد و از لا به لای نقل های مختلف بتوان حقایقی را دریافت کرد. بسیاری از منابع تاریخی اولیه به ما نرسیده است و در گذشته از بین رفته اند و نمی توان گفت تمام جزئیات حقایق عاشورا در تاریخ آمده است. به دلیل نقل‌های مختلف، شیوه های پژوهش و اصول انتخاب منابع تاریخی اختلافات زیادی و حتی متناقض در بین بازنویسان تاریخ عاشورا رخ می دهد.

شفاعت عظیم

شفاعت از اساسی‌ترین اعتقادات موجود در شیعه است و در قرآن، روایات و بسیاری از ادعیه و زیارات، بدان اشاره شده است. شفاعت، مقامی رفیع از جانب خداوند متعال است که به اولیای الهی و مومنان اعطا می‌کند و این افراد در صحرای محشر، می‌توانند دست اطرافیان خود را بگیرند و آنان را از عذاب نجات داده و یا به درجات بالاتری از بهشت برسانند. یکی از والاترین سطوح مقام شفاعت، شفاعت امام حسین (ع) است. خداوند این مقام را بدین جهت برای آن حضرت در نظر گرفته است که بزرگترین مصیبت اسلام در حقشان رخ داده است. بطوریکه روایات بسیاری در شیعه نقل شده است که عزادار و گریه کننده برای امام حسین (ع)، شامل شفاعت ایشان خواهد شد. اما چه دلیلی بر وجود شفاعت وجود دارد؟ فلسفه شفاعت کردن در چیست؟ و آیا شفاعت، مخالف با برخی آیات قرآن است؟ آیا هرکس برای امام حسین (ع) گریه کند، تمام گناهانش ریخته می‌شود؟ برای یافتن پرسش‌های خود، پرونده زیر را مطالعه فرمایید.

دورماندگان از رحمت خداوند

لعن به معنای دور ماندن و محروم شدن از رحمت خداوند است. ما در هنگام لعن افراد، در واقع دعا می‌کنیم و از خداوند می‌خواهیم که آن فرد را از رحمت خویش دور نگه دارد. لعن و نفرین دشمنان دین و اهل‌بیت علیه‌السلام جزئی جدانشدنی از سیره دینی بزرگان ماست و در بسیاری از متون دینی ما از جمله قرآن، روایات، ادعیه و زیارات موجود است. همان‌گونه که در زیارت عاشورا با برائت و لعن دشمنان آن حضرت، به خداوند تقرب می‌جوییم، «اَللّـهُمَّ اِنّی اَتَقَرَّبُ اِلَیْکَ فِی هذَا الْیَوْمِ وَفِی مَوْقِفی هذا وَاَیّامِ حَیاتی بِالْبَراءَهِ مِنْهُمْ وَاللَّعْنَهِ عَلَیْهِمْ »؛ متوجه می‌شویم که تبری و دوری جستن از ظالمان و دشمنان اهل‌بیت (ع)، مسیری برای نزدیک‌تر شدن به خداست. در این پرونده به بررسی لعن در مکتب شیعه و زیارت عاشورا می‌پردازیم.

احکام عزاداری

عزاداری برای امام حسین (ع)، یکی از سنت‌های اصیل و قدیمی شیعه بوده است که در طول حیات تشیع، همواره جریان داشته و به عنوان یکی از شاخصه‌ها و نشانه‌های این مذهب شناخته شود. در دنیای امروز و با حرکت جامعه به سمت مدرنیته، کم‌کم آداب و رسوم مذهبی از جمله عزاداری نیز تغییراتی پیدا کرده است و گاه شاهد آن هستیم رسومات رنگ و بوی جدیدی به خود گرفته اند. این مسئله باعث شده است برخی شبهات نسبت به عزاداری‌های مدرن ایجاد شود و مخالفین و موافقینی در زمینه عزاداری‌های جدید ایجاد شود. چقدر این عزاداری‌ها صحیح است و این سنت‌ها تا کجا می‌توانند تغییر کنند؟ احکام مراجع تقلید نسبت به این تغییرات چیست؟ و آیا این تغییرات به سود جامعه است یا به آن ضربه می زند؟ در این پرونده، پاسخ این سوالات از مراجع در قید حیات آورده شده است.

فاطمه بنت حزام مشهور به ام‌البنین، از همسران امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب (ع) و از شخصیت‌های محترم در میان شیعیان است. او مادر حضرت عباس (ع) و سه پسر دیگر به نام‌های عبدالله، جعفر و عثمان است که هر چهار تن در روز عاشورا به شهادت رسیدند. 

آن‌چه در این نوشتار خواهید خواند مطلبی به قلم جناب آقای رسول جعفریان درباره روایتی داستانی از تاریخ خلفا و مقتل امام حسین (ع) است که توسط یک نویسنده یا به عبارت بهتر داستان‌نویس اهل سنت و حنفی مذهب از منطقه سین کیانگ به فارسی و با فرهنگ چینی نگاشته شده و از ویژگی‌هایی استثنایی در گزارش داستانی تاریخ اسلام و عاشورا برخوردار است.

این نوشتار در قالب چندین مقاله و یادداشت به بررسی مهم‌ترین مقتل‌هایی خواهد پرداخت که در قرون اولیه از عاشورا گزارش‌های تاریخی ارائه داده‌اند. بحث حاضر صرفا به معرفی مهم‌ترین مقتل‌ها به لحاظ تقدم زمانی خواهد پرداخت.

جز حسین (ع) نماند مگر سه تن از اهل بیت او، روی به آن قوم آورد و آن‌ها را می‌راند و دور می‌ساخت و آن سه تن او را حمایت می‌کردند تا کشته شدند. 


یکی از ویژگی‌های مهم عاشورا، حضور جدی زنان و مشارکت عینی و عملی آنان در این قیام جاویدان است. اگر برنامه جامع امام حسین (ع) را از مدینه تا مدینه ارزیابی کنیم، به دو مسیر از مدینه تا کربلا و از کربلا تا مدینه تقسیم می‌شود. مسیر اول را حسینیان با «شهادت» و مسیر دوم را زینبیان با «استقامت» به انجام رساندند.
 

بحث استحباب پوشیدن پیراهن مشکی برای سیدالشهدا (ع)، یک بحث فقهی است که مراجع تقلید، از منابع روایی آن را مشخص کرده‌اند. در این مطلب، استفتائی از چند مرجع تقلید در قید حیات (به ترتیب حروف الفبا) در مورد پوشیدن لباس سیاه برای امام حسین (ع) صورت گرفته است.

در این مطلب، استفتائات عزاداری از آیت‌الله فیاض جمع شده است.

 

اصل در پرستش و بندگی است و هر تعظیم و اکرامی به معنای پرستش نیست! هیچ‌کدام از شیعیان نیز به نیت پرستش، احترام به حجت‌های خداوند نمی‌گزارند، بلکه ایشان را بنا به دستور الهی صاحب اختیار خود می‌دانند و به آن‌ها محبت نموده و ایشان را تکریم می‌کنند؛ در ضمن تنها شیعه نیست که به قبور بزرگان خود احترام می گذارد در اکثر جوامع این امر دیده می‌شود و تنها فرقه وهابیت صد ساله است که چنین امری را شرک می‌پندارند.



آوازه دلاور مردی‌هاى حضرت عباس (ع) چنان در گوش عرب آن روزگار طنین افکنده بود که دشمن را بر آن داشت تا با اقدامى جسورانه، وى را از صف لشکریان امام جدا سازد.

استان کربلا به جز اماکن مقدسه‌ای که برای همگان شناخته شده است، زیارتگاه‌های دیگری نیز دارد که نوشتار حاضر در چندین بخش به معرفی آن‌ها خواهد پرداخت.

عشق به امام حسین (ع) منحصر به شیعیان نیست و اهل تسنن بسیار به آن حضرت علاقه دارند و این علاقه خود را به صورت‌های مختلف نشان می‌دهند. این مطلب به قلم سعید طاوسی مسرور (دانشجوی دکتری تاریخ اسلام دانشگاه تهران) ابعاد مختلفی از عزاداری اهل سنت برای امام حسین (ع) را در کلام و آثار بزرگان اهل سنت مورد بحث و بررسی قرار داده است.

قبل از پرداختن به پرسش مطرح شده به صورت اختصار چگونگی ازدواج امیرمؤمنان (ع) با ام‌البنین مادر بزرگوار حضرت عباس (ع) را ذکر می‌کنیم.


فراموشی رمز عبور

ایمیل خود را وارد کنید

×
ارتباط با ما

پیام های خود را از این طریق برای ما ارسال نمایید.

×