سایت کرب و بلا - سایت تخصصی امام حسین علیه السلام


پرونده رسول خدا

«حسین منی و انا من حسین» چه زیبا در تبیین این سخن گفته شده است که اسلام «محمدی الحدوث» و «حسینی البقاست». اسلامی که حاصل یک عمر خون دل خوردن کسی است که هیچ پیامبری به اندازه او آزار ندید. آزارهایی که بعد از پیامبر بر سر خاندان پاکش روانه شد و در کربلا به اوج رسید. اما چه باک از زخمی که حاصلش هدایت بشر به مسیر توحید است! اسلامی که دین صلح و محبت و رحمت است. اسلامی که حسین جان آن است.

وقتی امام حسن (ع) امام سیدالشهداء(ع) بودند

پیامبر اسلام (ص) همواره در روایاتشان، امام حسن و امام حسین علیهماالسلام را با هم مورد خطاب قرار می دادند. در یکی از خطابه هایشان می فرمایند: «حسن (ع) و حسین (ع) امام هستند، خواه قیام کنند یا بنشینند.» در تاریخ هم دو اتفاق تاریخی مهم «صلح امام حسن (ع)» و «واقعه عاشورا» با یکدیگر پیوندی ناگسستنی دارند. در این پرونده به گوشه هایی از زندگانی امام حسن (ع) می پردازیم.

هویت حقیقی بانو شهربانو

درباره مادر گرامی امام سجاد (ع) در طول تاریخ سخنان بسیار متفاوتی نقل شده است و این در حالی است که اغلب گزاره های تاریخی در این مورد، یکدیگر را نقض می‌کنند. از طرف دیگر برخی مستشرقین و عالمان سنی مذهب به دلیل ایرانی بودن حضرت شهربانو، مادر گرامی امام سجاد (ع) به مذهب تشیع حمله کرده و آن را ساخته و پرداخته گروهی از ایرانیان می دانند. این دو موضوع باعث شده است شفاف شدن داستان ازدواج شهربانو با امام حسین (ع) از اهمیت بالایی برخوردار شود. تاریخ‌دانان و عالمان زیادی در این رابطه نظرات و آرای مختلفی داده‌اند که در این پرونده به آن‌ها اشاره شده است.

شفاعت عظیم

شفاعت از اساسی‌ترین اعتقادات موجود در شیعه است و در قرآن، روایات و بسیاری از ادعیه و زیارات، بدان اشاره شده است. شفاعت، مقامی رفیع از جانب خداوند متعال است که به اولیای الهی و مومنان اعطا می‌کند و این افراد در صحرای محشر، می‌توانند دست اطرافیان خود را بگیرند و آنان را از عذاب نجات داده و یا به درجات بالاتری از بهشت برسانند. یکی از والاترین سطوح مقام شفاعت، شفاعت امام حسین (ع) است. خداوند این مقام را بدین جهت برای آن حضرت در نظر گرفته است که بزرگترین مصیبت اسلام در حقشان رخ داده است. بطوریکه روایات بسیاری در شیعه نقل شده است که عزادار و گریه کننده برای امام حسین (ع)، شامل شفاعت ایشان خواهد شد. اما چه دلیلی بر وجود شفاعت وجود دارد؟ فلسفه شفاعت کردن در چیست؟ و آیا شفاعت، مخالف با برخی آیات قرآن است؟ آیا هرکس برای امام حسین (ع) گریه کند، تمام گناهانش ریخته می‌شود؟ برای یافتن پرسش‌های خود، پرونده زیر را مطالعه فرمایید.

وصیت کردن امام معصوم قبل از وفاتش، یکی از راه‌های مشخص کننده امام بعدی می‌باشد و به همین مناسبت مرحوم کلینی در کتاب شریف کافی، روایتی را در خصوص امامت امام حسین ذکر کرده که این روایت سندی آشکار در مظلومیت پیامبر و امام مجتبی است.

در این مقاله تعدادی روایت مربوط به امام حسین علیه السلام  وحضرت زهرا (س) در مورد مصیبت پدر برزگوارشان آورده شده است.

لذتی دارد صاحب چنین مقام عظیمی را مورد خطاب قرار دادن و به ساحت مقدسش عرض ارادت نمودن؛ و در اوج لذت است آنگاه که به تماشای جمال مهدی زهرا (ع) بنشینیم و خطاب او را به عموی گرامش حضرت علی اکبر (ع) بشنویم:

حضور اهل بیت (ع) در اولین اربعین شهادت امام حسین (ع) بر سر مزار آن حضرت در کربلا از مسائلى است که در قرون اخیر برخى محققان شیعه درباره آن تشکیک کرده‌اند. در مقابل، برخى دیگر از اندیشمندان، در صدد رد این تشکیک و اثبات اربعین اول شده‌اند. این نوشتار ابتدا به دلایل منکران اربعین اول پرداخته و در ادامه به پاسخ‌گویى آن‌ها مى‌پردازد، سپس با استفاده از قراین و شواهد دیگر، دیدگاه موافقان اربعین اول را تأیید می‌کند.


یکی از فلسفه‌های ظهور امام زمان (عج) که در روایات متعدد نقل شده است، انتقام گرفتن ازقاتلان حضرت زهرا (س) و امام حسین (ع) است.
پس از ظهور امام زمان (عج)، به اذن خداوند برخی افراد رجعت کرده و دوباره زنده می‌شوند و اندکی از جزا و پاداشهای اعمال خود را در این دنیا مشاهده می‌کنند.

طبق روایات ما ارتباط زیادی بین امام زمان (عج) و امام حسین (ع) وجود دارد. به عنوان مثال امام عصر در زمان ظهور خود را با عنوان منتقم امام حسین (ع) معرفی می کنند که از ظالمین و قاتلین ایشان، انتقام می‌گیرند.

یکی از سوالاتی که درزمینهٔ شهادت امام حسین (ع) از گذشته مطرح بوده آن است که اگر حادثهٔ شهادت ایشان چنین پراهمیت بوده است پس چرا خداوند در برابر آن عکس‌العمل نشان نداده و عقوبت ظالمان را به تأخیر انداخته است؟ در این مقاله، با بررسی این موضوع در سه محور اصلی، به پاسخگویی این سؤال برآمده‌ایم. این سه محور عبارت‌اند از: 1.سنت الهی در مهلت دادن به کافران 2.سرانجام بد اشقیای کربلا در همین دنیا از سه طریق گرفتار شدن به نفرین امام حسین و امام زین‌العابدین (ع) و قیام مهدی آل محمد (ع) و انتقام‌گیری او از قاتلان و راضیان به قتل امام حسین (ع) 3.فراهم آمدن عذاب اصلی برای ایشان در قیامت

انسان در زندگی اجتماعیِ خود، برای رسیدن به آرمان‌ها و اهداف خود، همواره گواه صحنۀ درگیری بین دو نیروی حقّ و باطل است. آغاز آن درگیری فرزندان بی‌واسطۀ حضرت آدم (هابیل و قابیل) است و اوج آن، قیام سراسر افتخار امام حسین (ع) و یارانش در عاشورا و فرجام آن در قیام جهانی منجی عالم بشریّت در آخرالزمان.



قبر حقیقی سیدالشهدا (ع) در قلب‌هاست و بنای آن از دوران کودکی در سرزمین دل شیعیان و عاشقانش گذارده می‌شود؛ اما مرقد شریف آن حضرت همواره آثار و برکات متعددی داشته است. 

عشق به امام حسین (ع) منحصر به شیعیان نیست و اهل تسنن بسیار به آن حضرت علاقه دارند و این علاقه خود را به صورت‌های مختلف نشان می‌دهند. این مطلب به قلم سعید طاوسی مسرور (دانشجوی دکتری تاریخ اسلام دانشگاه تهران) ابعاد مختلفی از عزاداری اهل سنت برای امام حسین (ع) را در کلام و آثار بزرگان اهل سنت مورد بحث و بررسی قرار داده است.

یکی از شاخص‌های مهم حضرت ابوالفضل (ع) در جریان کربلا، پرچم‌داری و یا علم‌داری ایشان است. بررسی پیشینه و گزاره‌های تاریخی نشان می‌دهد که این منصب از جایگاه فرهنگی و اجتماعی و تاریخی بسیاری در جامعه اسلام برخوردار بوده و این عنوان به کسانی داده می‌شود که از شایستگی‌های بسیار بالایی برخوردار بوده باشند. مقاله پیش روی، منصب پرچم‌داری را در دو عهد جاهلی و اسلامی مورد بررسی قرار می‌دهد.

مبلغ باید از پیشرفته‌ترین وسایل ارتباط جمعی عصر در پیشبرد اهداف خویش بهره‌گیری کند. امروزه تنها منبر و سخنرانی در مجالس مذهبی برای مبلغ دینی کافی نیست، بلکه برای رساندن پیام حق به گوش مردم و مشتاقان معارف زلال اسلام باید از تمام ابزارهای مفید استفاده کرد. نشر کتاب و مطبوعات، استفاده از رادیو، تلویزیون، برنامه‌های رایانه‌ای، گفتگوها و گردهمایی‌های متنوع، حضور در جمع کسانی که غالباً به مجامع و مجالس مذهبی نمی‌آیند و رساندن معارف حقیقی دین به گوش آنان، نوعی بهره‌گیری از وسایل ارتباط جمعی در عصر ما به شمار می‌آید.


فراموشی رمز عبور

ایمیل خود را وارد کنید

×
ارتباط با ما

پیام های خود را از این طریق برای ما ارسال نمایید.

×