از زندگیِ 57 ساله امام حسین(ع) جز برنامه «عاشورا» آگاهی چندانی نداریم و از شئون مختلفِ زندگیِ آن حضرت تقریباً بی اطلاعیم حتی در میلادش نیز از عاشورایش سخن می گوییم .

آیا مشکل در حافظه تاریخ است که زندگی آن حضرت را همین مقدار ثبت کرده، یا آنکه ما در این باره کوتاهی کرده ایم؟ یکی از پاسخ هآ شاید این باشد که ما بیش از آنکه «شیعه» امام حسین(ع) باشیم، «شیدای» آن حضرت هستیم و خاصیت شیدایان هم همین است که نیازی نمی بینند که از«فرصتِ عشق ورزی» بکاهند و برای شناختِ معشوق وقت بگذارند. شیدا همین شناختِ کنونیِ خویش را بسنده می داند و خود را در بالاترین پله شناخت می یابد و- برخلافِ آنچه که در عشق حقیقی گفته اند-هرگز نمی خواهد مانند معشوق «زندگی» کند و با همه شئونِ زندگیِ او «پیمان» ببندد بلکه با یک خصیصه او «پیوند» و رابطه برقرار می کند و آن یک رفتار، را نه یک رویدادِ «تَک دَمی»، بلکه یک ره آوردِ «دَما دَم» و همیشگی تلقی می کند و در همه زندگانیِ معشوق جاری می سازد و آن را با ذوق و هنرش می پروراند و با همان یک دم، یک عالم «حال» می کند.

از اینجا است که ما تنها «بُرِش» هایی از زندگی پیشوایان دینی را کافی دانسته ایم وصحنه هایِ جزئی را شناسنامه آن بزرگان قلمداد می کنیم!