آدمهای عجیبی هستیم؛ خیلی عجیب. حرفش که می شود، خدا را از همه راستگوتر می دانیم. آیه هم بلدیم:" و من اصدق من الله قیلا؟" حرفش که می شود، پیامبر را معصوم می دانیم. نه دروغ می گوید و نه از سر هوا و هوس سخن می گوید. و موقع عمل ... ! خوش بینانه ترین حالتش این است که فراموش می کنیم خدا چه نازل کرده و پیامبر چه فرموده است. انگار نه انگار که فاطمه لیله القدر است و ذات شب پوشیدگی است. انگار نه انگار که فاطمه "فاطمه" است چون مردم از شناختنش بازداشته شده اند. انگار نه انگار که ... .

با حفظ احترام خداوند متعال و پیامبر گرامی – که البته فرمایشهای خوبی هم در این زمینه دارند – داد سخن می دهیم و کتاب می نویسیم و مقاله منتشر می کنیم که "فاطمه را شناخته ایم. شما هم بفرمایید بشناسید! قضیه اینقدرها هم که می گویند جدی نیست.فاطمه را بالاخره می توان شناخت. حالا یک کم مطالعه و تمرکز و تحقیق و بررسی می خواهد. وگر نه زیاد نماز خواندن و مادر خوبی بودن و خانه داری خوب و این جور چیزها که دیگر این حرفها را ندارد! پیامبر هم، بنده ی خدا، از دخترش تعریف کرده است دیگر! مگر خود ما نمی گوییم:"دخترم گل است، مثل فرشته ها می ماند"؟ حالا پیامبر هم گفته:" فاطمه حوراء انسیه است"، گفته:"بوی بهشت می دهد"، گفته:" فاطمه گل است"... ."

آدمهای عجیبی هستیم. امامانمان فقط موقع شفاعت فراتر از انسانهای عادی هستند. موقع شناخت و اطاعت که می شود، " بشری هستند چون ما که غذا می خورند و در بازارها راه می روند"! خدا هم فقط وقتی بشارت بهشت می دهد، راستگو ترین راستگویان است! پیامبر هم از سر هوا و هوس سخن نمی گوید؛ ولی هوا و هوس چه ربطی دارد به رابطه ی پدر و دختر؟!

نویسنده: رضا بیات